ABRAMSKI – BIAŁOWĄS Tadeusz

Jeden z najwszechstronniejszych sportowców w historii Warmii i Mazur. Piłkarz, lekkoatleta, tenisista stołowy. Działacz, szkoleniowiec. Całe swe młode życie poświęcił sportowi Olsztyna. Długie lata był jego gwiazdą.

Znany też jako Białowąs urodził się w 1921 roku w Sypniewie w powiecie Maków Mazowiecki. W tym też mieście ukończył szkołę podstawową, natomiast srednią w Ostrołęce. Sport był jego pasją od najmłodszych lat. Będąc uczniem szkoły mechanicznej (Polskiej Młodzieży Szkolnej) w Ostrołęce uprawiał lekkoatletykę w klubie Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, a piłkę nożną w KS „Ostołęka”. Powoływany był do reprezentacji miasta, rozgrywając wiele spotkań z drużynami m. in. Makowa i Przasnysza. Ostatni występ przed wybuchem II wojny światowej zagrał z Ciechanowem w lipcu 1939 roku. Zaliczał się do filarów linii defensywnych.

Po ukończeniu szkoły średniej, zaliczył testy sprawnościowe, pomyślnie przeszedł badania lekarskie i został przyjęty do Szkoły Pilotów w Krośnie Podkarpackim. Zawierucha września nie pozwoliła na kontynuowanie nauki. Trafił na front. Po rozformowaniu jednostki wrócił w rodzinne strony. Nie zastał wysiedlonej przez Niemców rodziny. Natychmiast nawiązał kontakt z podziemiem i w lutym 1940 roku został zaprzysiężony w jednym z oddziałów ZWZ-AK. Uczestniczył w licznych akcjach dywersyjno-sabotażowych. Ukończył konspiracyjną szkołę podchorążych i został mianowany dowódcą plutonu, a w roku 1944 dowódcą oddziału specjalnego w Radzyminie. Posługiwał się pseudonimami „Szaruga” i „Danowski”. Kawaler Krzyża Walecznych, Krzyża Partyzanckiego i Krzyża Armii Krajowej.

W czasie okupacji nie stracił kontaktu ze sportem, występował w reprezentacji Legionowa uczestnicząc w imprezach konspiracyjnych.

Po zakończeniu działań wojennych osiedlił się w stolicy. Powrócił do czynnego sportu. Postawił na piłkę nożną. Grał w jednej drużynie z Edwardem Brzozowskim (6-krotnym reprezentantem Polski, późniejszym trenerem Polonii Warszawa) Antonim Wołoszem (kolegą z Ostrołęki); Władysławem Szczepaniakiem (34-krotnym reprezentantem Polski, olimpijczykiem), Zenonem Odrowążem (członkiem drużyny Polonii, która w 1946 roku sięgnęła po tytuł mistrza Polski), Feliksem Zielińskim i Jerzym Szularzem. Trzej ostatni uczestniczyli w pierwszym powojennym meczu piłkarskim rozegranym w Warszawie. Spotkanie odbyło się 25 marca 1945 roku.

W czerwcu 1945 roku ukończył kurs inspektorów przesiedleńczych i przeniósł się do Olsztyna. Nie zwlekając ani chwili włączył się w działalność sportową. Dołączył do grupy: Breiter, Osękowski, .Robaszewski, Kazimierz Tippe Bohdan Wilamowski, Górnicki i grał w drużynie reprezentującej spółdzielców Społem. Stał się czołową postacią w olsztyńskim sporcie. Był jednym ze współorganizatorów drużyny piłkarskiej Społem, która 15 lipca 1945 r. na Stadionie Leśnym w Olsztynie spotkała się z zespołem kolejarzy, spotkaniu dającym początek Olsztyńskiemu Klubowi Sportowemu „Warmiak” i Kolejowemu Klubowi ZZK (Związku Zawodowego Kolejarzy). Wiele razy reprezentował nasze województwo. Zaliczał się do czołowych przedstawicieli „królowej”. Skakał w dal i trójskokiem, pchał kulę, rzucał oszczepem.

Swej sportowej pasji nie odgraniczał do jednej, dwóch, a nawet trzech dyscyplin. Uznawany był za sportowego omnibusa. Był doskonałym, jak na ówczesne czasy lekkoatletą i piłkarzem, ale wyróżniającym się siatkarzem i tenisistą stołowym.

Na jakiej arenie by nie stanął, jaki przyrząd wziął do ręki wygrywał, a przynajmniej zaliczał się do elity. Miał na swym koncie wicemistrzostwo Polski w dziesięcioboju, wywalczone w 1947 roku. „Życie Olsztyńskie” poinformowało, że uzyskał wyniki: 100 m – 12, 1 sek., 110 m ppł. – 21,3, 400 m – 59 sek, 1500 m – 5.15,2, skok w dal 597 cm, skok wzwyż – 151 cm, skok o tyczce – 275 cm, rzut oszczepem – 48,47 m, rzut dyskiem – 29,19 m, pchnięcie kulą – 12,23 m.

Rekordzista okręgu w rzucie oszczepem – 52,80 m, pchnięciu kulą – 13,20 m, dziesięcioboju – 4745 pkt. Etatowy reprezentant województwa w kilku dyscyplinach.

Uprawianie sportu łączył z aktywną działalnością organizatorską. Pełnił wiele społecznych i etatowych funkcji. Współuczestniczył w powołaniu Olsztyńskiego Klubu Sportowego oraz Okręgowego Związku Piłki Ręcznej, zrzeszającego: koszykówkę, piłkę ręczną i piłkę siatkową.

Uznawany za jednego z najlepszych piłkarzy w latach czterdziestych i pięćdziesiątych. Bez wątpienia jednym, z najwszechstronniejszych w historii sportowców regionu Warmii i Mazur.

Po zakończeniu kariery sportowej zajmował się szkoleniem młodzieżowy. Działał w kilku okręgowych związkach sportowych, w tym piłki nożnej i lekkiej atletyki. Kierował Okręgowym Związkiem Tenisa Stołowego. Zmarł 22 stycznia 2006 roku w Olsztynie.

Jeden z najwszechstronniejszych sportowców w historii Warmii i Mazur. Piłkarz, lekkoatleta, tenisista stołowy. Działacz, szkoleniowiec. Całe swe młode życie poświęcił sportowi Olsztyna. Długie lata był jego gwiazdą.

Znany też jako Białowąs urodził się w 1921 roku w Sypniewie w powiecie Maków Mazowiecki. W tym też mieście ukończył szkołę podstawową, natomiast srednią w Ostrołęce. Sport był jego pasją od najmłodszych lat. Będąc uczniem szkoły mechanicznej (Polskiej Młodzieży Szkolnej) w Ostrołęce uprawiał lekkoatletykę w klubie Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, a piłkę nożną w KS „Ostołęka”. Powoływany był do reprezentacji miasta, rozgrywając wiele spotkań z drużynami m. in. Makowa i Przasnysza. Ostatni występ przed wybuchem II wojny światowej zagrał z Ciechanowem w lipcu 1939 roku. Zaliczał się do filarów linii defensywnych.

Po ukończeniu szkoły średniej, zaliczył testy sprawnościowe, pomyślnie przeszedł badania lekarskie i został przyjęty do Szkoły Pilotów w Krośnie Podkarpackim. Zawierucha września nie pozwoliła na kontynuowanie nauki. Trafił na front. Po rozformowaniu jednostki wrócił w rodzinne strony. Nie zastał wysiedlonej przez Niemców rodziny. Natychmiast nawiązał kontakt z podziemiem i w lutym 1940 roku został zaprzysiężony w jednym z oddziałów ZWZ-AK. Uczestniczył w licznych akcjach dywersyjno-sabotażowych. Ukończył konspiracyjną szkołę podchorążych i został mianowany dowódcą plutonu, a w roku 1944 dowódcą oddziału specjalnego w Radzyminie. Posługiwał się pseudonimami „Szaruga” i „Danowski”. Kawaler Krzyża Walecznych, Krzyża Partyzanckiego i Krzyża Armii Krajowej.

W czasie okupacji nie stracił kontaktu ze sportem, występował w reprezentacji Legionowa uczestnicząc w imprezach konspiracyjnych.

Po zakończeniu działań wojennych osiedlił się w stolicy. Powrócił do czynnego sportu. Postawił na piłkę nożną. Grał w jednej drużynie z Edwardem Brzozowskim (6-krotnym reprezentantem Polski, późniejszym trenerem Polonii Warszawa) Antonim Wołoszem (kolegą z Ostrołęki); Władysławem Szczepaniakiem (34-krotnym reprezentantem Polski, olimpijczykiem), Zenonem Odrowążem (członkiem drużyny Polonii, która w 1946 roku sięgnęła po tytuł mistrza Polski), Feliksem Zielińskim i Jerzym Szularzem. Trzej ostatni uczestniczyli w pierwszym powojennym meczu piłkarskim rozegranym w Warszawie. Spotkanie odbyło się 25 marca 1945 roku.

W czerwcu 1945 roku ukończył kurs inspektorów przesiedleńczych i przeniósł się do Olsztyna. Nie zwlekając ani chwili włączył się w działalność sportową. Dołączył do grupy: Breiter, Osękowski, .Robaszewski, Kazimierz Tippe Bohdan Wilamowski, Górnicki i grał w drużynie reprezentującej spółdzielców Społem. Stał się czołową postacią w olsztyńskim sporcie. Był jednym ze współorganizatorów drużyny piłkarskiej Społem, która 15 lipca 1945 r. na Stadionie Leśnym w Olsztynie spotkała się z zespołem kolejarzy, spotkaniu dającym początek Olsztyńskiemu Klubowi Sportowemu „Warmiak” i Kolejowemu Klubowi ZZK (Związku Zawodowego Kolejarzy). Wiele razy reprezentował nasze województwo. Zaliczał się do czołowych przedstawicieli „królowej”. Skakał w dal i trójskokiem, pchał kulę, rzucał oszczepem.

Swej sportowej pasji nie odgraniczał do jednej, dwóch, a nawet trzech dyscyplin. Uznawany był za sportowego omnibusa. Był doskonałym, jak na ówczesne czasy lekkoatletą i piłkarzem, ale wyróżniającym się siatkarzem i tenisistą stołowym.

Na jakiej arenie by nie stanął, jaki przyrząd wziął do ręki wygrywał, a przynajmniej zaliczał się do elity. Miał na swym koncie wicemistrzostwo Polski w dziesięcioboju, wywalczone w 1947 roku. „Życie Olsztyńskie” poinformowało, że uzyskał wyniki: 100 m – 12, 1 sek., 110 m ppł. – 21,3, 400 m – 59 sek, 1500 m – 5.15,2, skok w dal 597 cm, skok wzwyż – 151 cm, skok o tyczce – 275 cm, rzut oszczepem – 48,47 m, rzut dyskiem – 29,19 m, pchnięcie kulą – 12,23 m.

Rekordzista okręgu w rzucie oszczepem – 52,80 m, pchnięciu kulą – 13,20 m, dziesięcioboju – 4745 pkt. Etatowy reprezentant województwa w kilku dyscyplinach.

Uprawianie sportu łączył z aktywną działalnością organizatorską. Pełnił wiele społecznych i etatowych funkcji. Współuczestniczył w powołaniu Olsztyńskiego Klubu Sportowego oraz Okręgowego Związku Piłki Ręcznej, zrzeszającego: koszykówkę, piłkę ręczną i piłkę siatkową.

Uznawany za jednego z najlepszych piłkarzy w latach czterdziestych i pięćdziesiątych. Bez wątpienia jednym, z najwszechstronniejszych w historii sportowców regionu Warmii i Mazur.

Po zakończeniu kariery sportowej zajmował się szkoleniem młodzieżowy. Działał w kilku okręgowych związkach sportowych, w tym piłki nożnej i lekkiej atletyki. Kierował Okręgowym Związkiem Tenisa Stołowego. Zmarł 22 stycznia 2006 roku w Olsztynie.

!!!

Chcesz wesprzeć portal WAMA-SPORT?

Jeśli chcesz pomóc nam w prowadzeniu portalu, zachęcamy do wsparcia nas na Patronite! Już 3zł miesięcznie jest dla nas znaczącą kwotą!

To zajmie tylko chwilę! Transakcji możesz dokonać przez przelew bankowy, BLIK lub PayPal!

Komentarze

Subskrybuj
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments

Wspierają nas

Ośrodek Sportu i Rekreacji Olsztyn

Warmińsko-Mazurskie Zrzeszenie Ludowych Zespołów Sportowych

Urząd Marszałkowski Województwa Warmińsko-Mazurskiego

0
Chcielibyśmy poznać Twoją opinię! Skomentuj artykuł!x
()
x